De grondwet in zijn hemd gezet

Vanmorgen nam ik via de website van de Knack kennis van het zogenaamde validatiedecreet. Een draak van een motie die heden op de tafel van het Vlaams parlement ligt. Kort samengevat komt het hier op neer:

De raad van State oordeelt dat een beslissing van de Vlaamse regering in dit geval het zogenaamde ‘integratiespoor’ onwettig was. Het is niet de eerste keer dat de raad van state een wetgever in dit land terugfluit en het zal evenmin de laatste keer zijn. Doorgaans vertaalt een dergelijke uitspraak zich in het bijstellen, verfijnen of herwerken van de betreffende wettekst,... maar niet vandaag!

Sinds vanmorgen is het volgen van de grondwet immers geen verplichting meer voor onze politici, maar een optie. Een optie te nemen wanneer ze je uitkomt. Wanneer het gaat over BHV of het rookverbod op cafés bijvoorbeeld. Een optie prefect te laten wanneer ze minder goed van pas komt, zoals vandaag dus. Dat is althans wat ik opmaak uit het betoog van Bart Martens die het validatiedecreet indient. Een decreet wat niet meer zegt dan "het Vlaams parlement hoeft niet te luisteren naar de raad van state, punt!" Alle doublespeak als "we zullen de wet wel aanpassen in functie van de bezwaren die de Raad gezien heeft" terzijde is dit niet minder dan een nekschot voor onze rechtsorde. De wetgevende macht verklaart zich in weze boven de wet. Om het haarscherp te stellen: dit is alsof de regering, wanneer die tegengehouden wordt wegens te snel rijden, even vlug de snelheidslimiet verhoogt...of in de aard van wat vandaag gebeurde even een motie stemt dat ze zelf kan kiezen wanneer ze zich aan de verkeersregels houden en wanneer niet.

Het is voor mij absoluut hallucinant dat dergelijke totalitaire praktijken door serieuze, ervaren politici met een gladgestreken gezicht verkondigd kunnen worden. Als precedent kan dit tellen! Ik hou alvast mijn hart vast voor wat gaat volgen in de nasleep hiervan. De poort staat in ieder geval wagenwijd open voor god weet welk misbruik... wat zeg ik? De poort is uit haar hengsels geslagen en ligt wat verder in de gracht!

De grondwet is een suggestieboek geworden. Erger nog, een vodje papier klaar voor de prullenbak. En de beleidsmakers doen alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. No big deal. U zou allemaal beschaamd moeten zijn! het is een schande! De grondwet, en de rechtstaat die erop gebouwd is, staan in hun hemd. De meerderheidspartijen en hun mandatarissen die deze motie steunen tonen mijns inziens niet alleen aan dat ze volledig onbekwaam zijn maar ook dat ze volslagen zot geworden zijn. U mag er zeker van zijn heren, en dames, politici dat dit een verkiezingsissue wordt bij de volgende...en die zal er vlugger zijn dan u denkt vermoed ik. Ik, en veel anderen, zullen ervoor zorgen dat tegen dan de eerste de beste stalknecht meer van de grondwet weet dan u! Naar wat ik vandaag gezien heb geen al te moeilijke opdracht. SCHAAM U!

http://www.knack.be/nieuws/belgie/vlaanderen-zet-raad-van-state-buitenspel/article-4000100121733.htm

De Ron Paul revolutie in zijn Europese context

Besteden wij als Europese libertairen te veel aandacht aan de campagne van Ron Paul? Het is een vraag die we ons, nu de populariteit van de Texaanse volksvertegenwoordiger exponentieel stijgt, moeten stellen. Het risico bestaat immers dat we de meerwaarde die de Ron Paul revolutie voor ons als Europeanen kan hebben laten verworden tot een soort politieke ‘Bieber fever’, die uiteindelijk contraproductief uitdraait voor onze zaak. De Ron Paul revolutie is nooit een persoonlijkheidscultus geweest en het zou wijs zijn erover te waken dat ze dit ook niet wordt. Waar ligt voor libertairen buiten de VS de meerwaarde van de Ron Paul campagne? Waar liggen voor ons streven de voordelen in het promoten van zijn boodschap? In de volgende paar alinea’s probeer ik daar vanuit mijn eigen overwegingen een antwoord op te geven.

Wanneer we spreken over de privatisering van de gezondheidszorg wordt ons tegengeworpen dat mensen in de straat zullen sterven. Raken aan de werkloosheidsuitkeringen staat gelijk aan mensen aan hun lot overlaten. Een onderwijs zonder staatsinmenging wordt zonder meer een domheidfabriek. We zijn ondertussen allemaal vertrouwd met de kwaadwillige karikaturen die van onze denkbeelden gemaakt worden. Hoe onoprecht ze in de meeste gevallen ook zijn, ze zijn het symptoom van een van de grootste intellectuele loopgraven die we bij ons doelpubliek moeten weten te overwinnen: tunnelvisie.

Socialisme is al bijna tweehonderd jaar vanzelfsprekend in Europa. Het referentiekader van de meeste Europeanen is uitsluitend de Europese context. Zo wordt een samenleving georganiseerd en niet anders. Pogen libertaire ideeën te introduceren tussen die twee oogkleppen is als pogen Windows te installeren op een Apple: does not compute. Het Amerikaanse experiment is voor ons vaak een dankbaar middel geweest om dit Europese navelstaren te doorbreken. Jammer genoeg is de reputatie van ‘the last beacon of Liberty’ er de laatste decennia er zwaar op achteruit gegaan en is het Amerikaanse experiment voor de meeste Europeanen een argument vóór het Europees model geworden in plaats van ertegen.

Enter Ron Paul. Voor her eerst sinds jaren is het Amerikaanse voorbeeld weer bruikbaar. Niet het Amerika van oorlog in Irak, George Bush, Columbine, de bible belt,… maar het échte Amerika! Het Amerika van scheiding der machten, freedom of speech, the Constitution. De historische traditie van vrijheid die Ron Paul terug in de mainstream gebracht heeft. Ron Paul’s succes geeft ons terug de mogelijkheid naar het Amerikaanse model te verwijzen zonder meteen alle negatieve connotaties op te roepen waarmee het de laatste jaren vervuild was. Hoe meer Ron Paul een household name wordt hoe gemakkelijker het voor ons wordt om in een debat over de Europese superstaat te verwijzen naar the tenth amendment zonder het beeld van het schietgrage Bush Amerika op te roepen. Het historische Amerika dat Ron Paul naar voor brengt, en toegankelijk maakt, is het Amerika dat ons Europeanen duidelijk kan maken dat het Europees model niet vanzelfsprekend is, niet het enige model is en meer nog niet het enige ‘succesvolle’ model is. We hebben terug een theoretisch eindresultaat dat we ons publiek voor ogen kunnen houden. We kunnen terug verwijzen naar een concreet voorbeeld van hoe een samenleving er zou kunnen uitzien wat volgens mij veel effectiever is dan het politieke ‘back engineering’ waartoe we ons zo vaak moesten beperken.

Ron Paul geeft ons niet alleen de mogelijkheid scherp te stellen dat een andere samenleving mogelijk is en aan te geven hoe die er concreet uit zou zien, zijn campagne is vanuit een praktisch oogpunt relevant voor ons. Begrippen als ‘tea party’ ‘moneybomb’ ‘bookbomb’ zijn allemaal uit de Ron Paul campagne gegroeid. Campagnetechnisch kunnen we vrij veel opsteken van de grassroots initiatieven rond de campagne. Nog belangrijker is dat het enthousiasme dat de Ron Paul revolutie zo typeert voor ons ook een belangrijk wervingsmiddel kan zijn. Het wordt immers duidelijk dat politiek engagement, iets waar in europa zo’n schrijnend gebrek aan is, niet enkel vergaderen in muffe lokalen is maar een actieve, sociale en laat ons niet vergeten plezante tijdsbesteding is. Een gegeven dat we, laat ons eerlijk zijn, zelden verkocht krijgen. We spreken vaak over burgerinitiatief, betrokkenheid van de bevolking,… nu hebben we ook de youtube clips om te laten zien wat we bedoelen.

Tot slot wil ik ook nog ingaan op de bekommernis dat een te grote aandacht aan het gegeven Ron Paul ten koste zou gaan aan onze aandacht voor de problemen in onze eigen leefomgeving. De twee sluiten elkaar mijns inziens niet uit, net het tegenovergestelde. Het feit dat onze problemen zich steeds vaker op een globale schaal manifesteren en dus ook in een globale context benaderd moeten worden behoeft denk ik geen commentaar. De Europese financiële crisis kan niet correct ingeschat worden zonder over ‘the Fed’ te praten, om maar één voorbeeld te noemen.

Willen we concreet naar oplossingen werken mag duidelijk zijn dat onze eerste bekommernis het versterken en uitbreiden van onze rangen is. Voor we met Libertaire oplossingen kunnen komen hebben we eerst Libertairen nodig. Opnieuw is Ron Paul hier een zeer nuttige vertegenwoordiger van ons gedachtegoed. De eerste rockster van het Libertarisme kan voor ons de kloof dichten tussen onze vaak abstracte theorieën en de leefwereld van de gemiddelde 9 to 5 werkmens. Laat ons eerlijk zijn, zelfs al geven we iedereen in België een gratis exemplaar van ‘human action’, hoeveel gaan er daar effectief van gelezen worden? Ron Paul heeft ons een schat aan mediamateriaal geleverd die zo veel toegankelijker is. Het zou waanzin zijn hier geen gebruik van te maken.

Het komt uiteindelijk allemaal hier op neer: Ron Paul promoten is libertarisme promoten. Verzamelen rond de campagne van Ron Paul is verzamelen rond Libertarisme en werken naar meer naambekendheid voor Ron Paul in Europa is werken aan oplossingen voor de problemen in Europa. Je kan niet oogsten van een zaad, wat Libertarisme in Europa is. Je hebt een boom nodig voor je fruit kan plukken. Ron Paul zou wel eens het water kunnen zijn dat ‘the withered tree of liberty’ ook in Europa wat sneller doet groeien.

De militaire vleugel van de VN?

De Nato interventie in Libië lijkt met de moord op dictator Quadhafi langzaam af te lopen. De militaire campagne mag dan zijn eindpunt naderen, de effecten ervan zullen nog lang gevoeld worden. Niet alleen de Libische bevolking zal zich nog lang de 'humanitaire bombardementen' herinneren, ook de geopolitieke implicaties van de oorlog zullen in de toekomst nog hun impact laten voelen.

De manier waarop deze oorlog tot stand kwam mag gerust een historisch unicum genoemd worden, een precedent dat veel vragen oproept naar de toekomst toe. Het mandaat van de missie kwam van de VN. Het waren de Verenigde Naties die als puntje bij paaltje komt de oorlog verklaarden aan Libië. Laat ons daar al even halt houden: de VN die de oorlog verklaart... Laat die zin even bezinken. Het is mij altijd voorgehouden dat de VN er was om de vrede te vrijwaren. 'Making the world safe for democracy' en al die Woodrow Wilson nonsens. Blijkbaar niet dus.

De VN gaf zijn groen licht voor militair ingrijpen in de Noord-Afrikaanse natie waarna het van vreemd naar compleet bizar ging. Je zou logischerwijs mogen verwachten dat wanneer de VN een interventie vraagt deze door de blauwhelmen zou worden uitgevoerd. Voor wie te jong is om het zich te herinneren: vroeger was er dit internationaal korps genaamd 'de blauwhelmen'. Je hoort er de laatste jaren niet veel meer van, maar ze hebben ooit de Nobelprijs voor de vrede gewonnen. Dit toen die prijs nog iets voorstelde en je effectief iets verwezenlijkt moest hebben om ze te kunnen winnen. De blauwhelmen waren de vredestroepen van de VN. De Orwelliaanse double-speak hier is toch prachtig niet?

Wanneer de VN het nodig vond om in te grijpen in bepaalde conflicten werden de blauwhelmen gestuurd om de vechtende kampen uit elkaar te houden en de burgerbevolking te beschermen. De belangrijkste karakteristiek van de blauwhelmen was dat ze enkel geweld mochten gebruiken om zichzelf te verdedigen, nooit uit agressie. Toegegeven, het was zelfs toen al een vreemd concept en het is misschien daarom dat we er de laatste tijd zo weinig van horen.

De militaire interventie die door de VN werd gevraagd kwam onder de controle van de Nato. Het is dit één-tweetje tussen de VN en de Nato dat bij mij enorm veel vragen oproept. Mogen we nu spreken over de Nato als de facto de militaire vleugel van de VN? Is dit vreemde samenwerkingsverband tussen de twee organisaties het stramien dat naar de toekomst toe gevolgd zal worden? Als precedent kan het in ieder geval tellen: De Nato die manu militari de besluiten van de VN afdwingt.

Om duidelijker te illustreren hoe bizar deze tandem is, laten we ons het volgende voorstellen. Wat als China eerder was? De Nato in snelheid klopte en het mandaat van de VN opnam? Hoe en waarom zouden we ze tegenhouden? Wat als Iran, geografisch een stuk dichter bij, de no-fly zone ging afdwingen? Hoe zouden wij daarop reageren in het Westen? Ik denk niet dat onze politici heel blij zouden zijn. Wat is het verschil? Het mag dan emotioneel wat comfortabeler zijn dat het de Nato was die ingreep. Maar rationeel? waar ligt het verschil? Het kan toch niet alleen het feit zijn dat de Nato Westers is, en wij er deel van uit maken, dat het verschil maakt tussen een internationaal zeer ongemakkelijk scenario en de 'ver van ons bed show' die het uiteindelijk geworden is.

Er is binnen de EU al jaren sprake van een Europees leger. Dit gaat nog een stap verder. Dit is een intercontinentaal leger. Spreken over een 'world army' was tot voor kort een zekere manier om het label 'complotdenker' te krijgen opgeplakt. Is het tag-team van VN en Nato niet net dat, een wereldleger? Hoe zou je het anders noemen? De Nato heeft zich in deze gedragen als de militaire vleugel van de Verenigde Naties en ik geloof voor géén seconde dat die samenwerking spontaan en organisch tot stand kwam naargelang de gebeurtenissen zich ontvouwde. Wie dat gelooft wil ik bij deze een mooi huisje met zicht op zee in Limburg te koop aanbieden.

Als de symbiose tussen de twee organisaties een permanent gegeven is stellen er zich een aantal prangende vragen. Moet de Nato zich opstellen als de 'stormtroopers' van de VN? Heeft de VN in de eerste plaats al militaire 'enforcers' nodig? En moeten wij als Belgen daar deel van uitmaken?

Ik heb al vaker gesteld dat België, bij de eerste gelegenheid, zijn Nato lidkaart terug mag sturen. Ik weet dat ik hier weinig bijval zal krijgen, maar de Koude Oorlog is ten einde. De Sovjet-Unie is uiteen gevallen en het Warschau-pact bestaat niet meer. De Nato verloor de dag dat de muur viel al zijn legitimiteit en had mee de geschiedenisboeken moeten ingaan. Als de Nato nu de rol van militaire vleugel van de VN gaat opnemen, dan liefst zonder ons.

Quadhafi is dood! Nu the joker en the riddler nog

Vandaag is de Libische dictator Moammar al-Qadhafi doodgeschoten door het rebellenleger dat negen maanden een door het Westen gesponsorde oorlog tegen het regime van de overleden tiran voerde. Hiermee, zo hoopt men althans, komt een einde aan het grootschalige geweld dat de burgerbevolking van het Noord-Afrikaanse land al meer dan een jaar teisterde. De realiteit zal waarschijnlijk anders zijn, maar who cares? De goeien hebben gewonnen, nietwaar?


Het was ronduit verbijsterend het militair machogedrag van de NAVO, een levend fossiel uit de koude oorlog wanhopig op zoek naar een antagonist, de afgelopen maanden te aanschouwen. Universiteiten, waterzuiveringsinstallaties, vrachtwagenkonvooien, olieleidingen,... alles kon onder het mandaat van een 'no fly zone' naar hartenlust aan stukken geschoten worden... "Libië is terug naar het stenen tijdperk gebombardeerd" zei een onafhankelijk waarnemer eerder vandaag nog. Maar he, de goeien hebben gewonnen, nietwaar?


Dat is uiteindelijk wat oorlog geworden is voor de gemiddelde westerling de dag van vandaag: een voetbalmatch. In de luie zetel voor de TV, supporteren voor die dappere soldaten die met de afstandsbediening lasergestuurde bommen op die slechte, gezicht -en naamloze, schurken doen vallen. De witte tegen de zwarte hoeden als in een goedkope spaggetti western. Mijn verstand staat er bij stil... dat zoveel mensen na het 'war on terror' / Irak debacle zich nog laten vangen door dit soort stripverhaal-denken is gewoon niet te vatten.


Mocht iemand me verkeerd begrijpen, Ik wil Quadhaffi zeker niet verdedigen en ik zeg niet dat de Libische bevolking niet een heel stuk beter verdient... Ik zeg dat ik dezelfde onzin al sinds de eerste Golfoorlog bij elk conflict weer gerecycled zie worden door de media. Hij gooit baby's uit couveuses, hij schiet op zijn eigen bevolking, op elke hoek van de straat wordt er verkracht en gefoltert. Saddam deed het, Milosevic deed het, Assad is ermee bezig en Quadhaffi was van hetzelfde laken een pak... oh ja, en ze hadden ook allemaal WMD's die ons allemaal in vijf minuten de dood in konden jagen.


Dit is geen verslaggeving meer, dit is gewoon het script van een Batman film dat wordt voorgelezen door iemand die monotoom ABN spreekt en af en toe streng in de camera kijkt. Loop je het Westen in de weg, door bijvoorbeeld een degelijke Afrikaanse vertegenwoordiging op het internationaal toneel af te dwingen of door een nucleaire alliantie tegen Iran te blokkeren, verander je ineens in een één-dimensionaal archetype recht uit de comic books. extravagant, boosaardig tot op het ridicule en gevaarlijk op globale schaal ... doomsday machine en alles! Als we de media mogen geloven was dit geen oorlog tegen een dictatoriaal leider met veertig jaar ervaring, tot een jaar terug doodgeknuffeld door het Westen. Dit was een oorlog tegen the joker of the Cobra. Bush en Obama als super-batman van dienst.


Maar de goeien hebben gewonnen, nietwaar? Laat het feest beginnen. Vooral niet nadenken over de ruïnes die we achterlaten. Het leed dat we aangericht hebben of de chaos waar het land nu in terecht komt. Wie maalt er om de figuranten, de verwaarloosbare henchmen? Onze helden verdienen hun finale stoere pose, en een nobelprijs, nu de aftiteling nadert... en de media zal hen die zeker geven.Weer een nieuwscyclus afgerond, op naar de volgende... the joker? the riddler? Assad of Kony? De mogelijkheden zijn eindeloos. En het publiek zo blijkt, eet alles...hoe belachelijk cartoonesk het ook wordt.